بچه که بودم فکر میکردم فیلم "زبون اصلی" یعنی فیلمی که زبونش انگلیسی باشه، حالا ممکن بود اون فیلم اصالتا اسپانیایی باشه، ولی باز دوبله ی انگلیسیش می شد "زبون اصلی"ش

جمله ی کلیدی و تبلیغاتی عطاری ها و داروخانه ها:

"تقویت قوای جنسی"

اگر "مسابقه‌ی محله" هیچ‌وقت اجرا نمی‌شد، واژه‌ی "شیرین‌کاری" وارد ادبیات نمی‌شد.

"سوپر دریانی"

چیزی که احساس می‌کنم  به عنوان جزء لاینفک معماری شهری و به شکل یک سازه‌ی مستقل، جای خودش رو باز کرده

"عروس رفته گل بچینه" 

 یکی از کهن ترین بچه باحال بازیای ثبت شده تا امروز

هر چی هم فکرش رو می کنم، میبینم که نمیشه نقش "کوالالامپور" و سارایه وو" رو در رشد و اعتلای خبرنگاران ایرانی نادیده گرفت

مسابقه ی ماست خوری:

بانمک بازی ای که هیچگاه جایگاهش رو در مسابقات مدارس از دست نداد

ببین! وقتی میدونی که خودش متنفره از این که بهش بگی پالپ، و تو میگی، اون هم جایی که هیچ احتیاجی به اسم بردن نیست، هیچ چیزی رو به ذهنم متبادر نمیکنه، غیر از این که خواستی به همه بگی که یا خیلی خفنی و یا خیلی بچه باحالی، و از این وضعیت حالم به هم میخوره

هر کس هر سوالی ازش می‌پرسید، سرش رو به نشانه‌ی تایید پایین می‌آورد و همزمان باهاش می‌گفت: نچ!

دقیقا بعد از انجام این حرکت بود که احساس می‌کرد همه‌ی مردم رو تو مشت‌اش داره.

"زن داداش"

کلیدی ترین پرسوناژ فیلم های هندی

یعنی واقعا هیچ مخفف بهتری برای الی الآخر به جز الخ پیدا نکردند؟

دبستان که می‌رفتم، فکر می‌کردم هر کدوم از بچه‌ها که لیوان خرطومی تا شو داره، خیلی خفنه

دیوونه‌ی این مفسرهایی هستم که از ترکیب "روی کاغذ" استفاده می‌کنند، خصوصا اگر بعدش بگند: البته فوتبال نود دقیقه‌ است

تیزبازی طراح تست، این که جواب چهارتا تست پشت سر هم یه گزینه بشه

با این که سن و سالی ازش گذشته بود، اما هر وقت یکی کولر رو میزد و پمپش رو نمیزد، باز بهش تذکر میداد که کولر الان میسوزه

کاملا مشخص بود که طرف از اون آدم‌هاییه که بعد از نوشتن دو تا مطلب برمی‌گرده و میگه:

خدایا، یعنی واقعا میشه دنیا یه روز بدون من بگذره؟

"-برنامه‌ات برای آینده چیه؟

- برم خارج و برگردم به کشورم خدمت کنم"

خودش هم می‌دونست که داره چرت محض میگه.

- بازی چند‌چنده؟

"- جفت یک به نفع داور!!"

یعنی تیزبازی و بانمک بودن و تسلط رو با این جمله یک‌جا جمع کرده.

بر قوم خویش از دو چیز بیمناکم:

فاز در پیتی و بچه باحال بازی

اصولا حالم از اتاقی که توش "میز توالت" باشه به هم می‌خوره

چند سالی بود وقتی نزدیک جام‌جهانی و مسابقات بین‌المللی می‌شد، بازار بحث درباره‌ی تلفظ صحیح اسم "حسن ساس" بالا می‌گرفت

"زمان ما اینجوری نبود که تو خونه ی هر کس یه کامپیوتر باشه، کامپیوترهای زمان ما اندازه ی کل این ساختمون بودن و..."

بعد هر کس که این سایز کامپیوترها رو بزرگتر می گفت یعنی خیلی خفن تر بود.

نسبت آیه ی "هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون" رو سردر دانشگاه، مثل حدیث "قو علی خدمتک جوارحی" میمونه رو سردر باشگاه بدنسازی

واقعا هیچ سنخیتی بین سبز لجنی و خاکستری تو دو تا رنگ کپسول آموکسی سیلین نمیتونم پیدا کنم.

برعکس راه رفتن روی پله برقی، باحال بودن در سطح شهروندی

"تصویر بسته از صورتی با ته ریش تازه درآمده

دستی با انگشتر عقیق، پلک های بی حرکتش را میبندد"

نقطه ی عطف دراماتیک سینمای دفاع مقدس در اواخر دهه ی شصت و اوایل هفتاد

کلیشه‌ی ثابت برای انتخاب اسم یک وبلاگ باحال:

تراوشات یک ذهن ...

قسمت سه‌نقطه:

عجیب

خفن

مالیخولیایی

دیوانه

خراب 

و ...

.بعد از با مترو رفتن در تابستان و بهار کم کم جنس بوی عرق قومیت های مختلف داره دستم میاد

مانیفست خیلی از گروه های هنری:

ما خفنیم، شما چطور؟ 

"چشماتو ببند خواب توش نره"

یکی از کثیف‌ترین حقه‌های والدین برای خواب‌کردن بچه‌ها